Ποιήματα Πλωμαρίου

Ποίημα 1

Ένα κλωνί βασιλικό

Στείλε μου μαραμένο

Να το ποτίζω δάκρυα

Στην ερημιά που μένω

Ποίημα 2

Άρχισε γλώσσα μ’ άρχισε τραγούδια να συνθέτεις

νύφη, κουμπάρο, και γαμπρό, όλους να τους παινέσεις

Η νύφη είναι ανθόπλαστη

κι ο γαμπρός ωραίος

και ο κουμπάρος ευγενής, νέος, χαριτωμένος

Κουμπάρος εκατέβηκε με Αργυρώ βαπόρι

να στεφανώσει μιας θεάς και μιας μαριόλας κόρη

Ανοίξτε τα παράθυρα να μπει μέσα η δύση

να ‘ρθεί ο κόσμος και ο ντουνιάς

ευχές να σας χαρίσει

νύφη καμπανοφράγκισσα

του δεσποτιού ρολόι

Να σε σημάνω στη φραγκιά

και ν’ ακουστεί στην πόλη

Νύφη μου που σου φέρανε το δέντρο στην αυλή σου

κρύο νερό το πότιζες να το ‘χεις στη ζωή σου

Ποίημα 3

Μας πήραν το βασιλικό

Από το παναθύρι

Που είχε στη μέση μάλαμα

Στη κορυφή ασήμι

Πήραμε το βασιλικό

Το βάλαμε στις γλάστρες

Το βάλαμε στο γκιουλμπαξέ

Μέσα σε πρασινάδες

Ποίημα 4

Τράβα μαχαίρι χτύπα με

Πρόσεξε την καρδιά μου

Γιατί στα φύλλα της καρδιάς

Βρίσκεσαι εσύ κοντά μου

Πού να τα δω τα μάτια π’ αγαπώ

Συ μου έδωσες τη μαχαιριά

Δώσ’ μου και το βοτάνι

Δώσ’ μου και τα χειλάκια σου

να τα φιλώ, να γιάννει

Ποίημα 5

Ο έρωτάς σου μ’ έκανε

Αγάπη να γνωρίσω

Και ζωντανό την κόλαση

να την κληρονομήσω

Μάτια και φρύδια έβλεπα και πίστευα ο καημένος

Μα την καρδιά δεν ήξερα και βγήκα γελασμένος

Ο κόσμος τα είχε με τα ‘μάς

Και όλο ρωτά να μάθει

Πώς ήτανε η αγάπη μας

Και πώς εγκαταστάθει

Ποίημα 6

Ο νους μου δεν εγύριζε

Μεξηνταδυό ρολόγια

Μα εσύ μου το εγύρισες με τα γλυκά σου λόγια

Ποίημα 7

Θεέ μου γιατί με δίκασες

Και κλαίνε τα σωθικά μου

Σαν το σβησμένο κάρβουνο

Μαύρισε η καρδιά μου

Εγώ την έχω μια καρδιά

Και κείνη είναι ξένη

Σε μερακλίδικο κορμί την έχω χαρισμένη

Ποίημα 8

Νεκρός και αν είμαι φώναξε

Αμέσως θ’ ανασάνω

Νεκρόρουχα και σάβανα κομμάτια θα τα κάνω

Ποίημα 9

Καρδιά μου μερακλίδικια

Και παραπονεμένη

Εκείνα που δεν ήλπιζες

Απόκτησες καημένη

Τα βάσανα μου είναι πολλά

Ποιας πέτρας θα τα λέγω

Η πέτρα να τα εξηγά

Να κάθομαι να κλαίω